Boete Minneboo sprak met  kleinzoon Michael over zijn ervaringen in  W.O II. "Ik heb rotdingen meegemaakt, maar bleef gelukkig gezond." Foto: Leon Janssens
Boete Minneboo sprak met kleinzoon Michael over zijn ervaringen in W.O II. "Ik heb rotdingen meegemaakt, maar bleef gelukkig gezond." Foto: Leon Janssens (Boete Minneboo sprak met kleinzoon Michael over zijn ervaringen tijdens de oorlog. Foto: Leon Janssens)

Boete Minneboo: "Ik heb ze geknepen"

Boete Minneboo (94) was ruim vijftien jaar in mei 1940 toen Nederland door de Duitsers bezet werd. Na aanvankelijk een rustige periode in Veere belandde hij via de verplichte Arbeidsinzet in Danzig en Lübeck.

door Leon Janssens

COLIJNSPLAAT - In de koude winter van 1944/45 vluchtte hij vóór het Russische leger uit naar veilig gebied. Samen met zijn kleinzoon Michael (42) blikt hij terug op die woelige periode. In januari 1943 kwam Boete Minneboo via de Arbeidsdienst in Liessel in de Peel terecht. Hij moest zich wel melden, want zo niet dan werden vader en moeder opgepakt. "Daar kreeg je een spade en die moest je netjes houden, in staat van nieuw. Netjes over je schouder, net als een geweer."

Stom

Minneboo vertelt verder: "Daar heb ik nog longontsteking opgelopen en lag in het ziekenhuis in Deurne bij de nonnetjes. Alles zat, wat eten betreft. In die periode leerde ik Hannie, mijn latere vrouw kennen. Dat was in 1943 van januari tot eind mei. Daarna moest ik weer naar huis voor een paar weken en niet lang daarna moest ik opnieuw naar Duitsland. Vanaf Middelburg met de trein naar Berlijn. Daar was het overvol met treinen en bombardementen. Vanuit Berlijn gingen we door naar Dantzig, waar we te werk werden gesteld. Eerst omscholen tot draaier maar ik was zogenaamd stom, deed dingen fout, saboteerde dat. Vervolgens werd ik overgeplaatst naar Elbing."

Bom

In januari 1944 marcheerden de Russen op naar Berlijn, dat ze eerder wilden bereiken dan de Amerikanen. Minneboo kwam in Dantzig aan toen de laatste trein net vertrokken was. Hij meldde zich aan als enige overlevende van een schip dat getorpedeerd was, en werd op een boot te werk gesteld. Op de eerste reis naar Libau werd het schip aangevallen door Russische vliegtuigen. "Er werd een bom gedonderd bij de masten bovenin de luchtkoker. Die bom viel vlak naast me in zee. Dat gaf een opdonder. Ik stond met een reddingsvest aan, met een reddingsboei en een broek vol stront van angst", zegt Boete.

Avontuur

Hij deed er een half jaar over om voor de Russen te vluchten. "Die stoottroepen was allemaal geboefte. Die schoten je eerst dood en vroegen dan pas wie je was", memoreert Boette". Op 28 januari 1945 ben ik uit Elbing vertrokken, 28 juli 1945 kwam ik thuis in Veere. Ik vond het een mooi avontuur. "

Kleinzoon

Michael Minneboo (42), kleinzoon van Boete, is onder de indruk van wat zijn opa heeft meegemaakt. "Het is iets wat ik gelukkig nooit heb hoeven mee te maken. Nooit heeft opa er over gepraat tot voor vier jaar terug toen hij 90 werd. Ook mijn kinderen waren er bij. Ik neem mijn petje af voor mijn opa, diep respect, hij is een held. Daar kan ik trots op zijn omdat het mijn opa is."

Meer berichten