Maarten Janse in zijn paprikapak in actie tijdens het NK Tegenwindfietsen. FOTO: Timo van de Kasteele
Maarten Janse in zijn paprikapak in actie tijdens het NK Tegenwindfietsen. FOTO: Timo van de Kasteele (Foto: )

Snot voor je ogen op NK Tegenwind

Het snot voor je ogen. Zand tussen je kiezen. Het zeewater op je bril. Dat is het NK Tegenwindfietsen in een notendop. Een eenzame strijd tegen de elementen op de Oosterscheldekering. Waar een kleine driehonderd deelnemers stoempend de streep haalt. "Het is al een prestatie als ik het haal", zegt Marnix de Jonge uit Goes.

door Timo van de Kasteele

NEELTJE JANS - Marnix houdt van gekke dingen doen. "Dit moet je gewoon een keer meemaken. Het is net even anders dan alle andere wielerevenementen." Voor de snelste tijd gaat hij niet. Het is puur de ervaring waar het de Goesenaar om te doen is.

Buiten adem komt hij over de streep, waar led-verlichting met kleuren geel, oranje en rood de windkracht aangeven. Of je nu gaat voor de winst, of puur voor de lol meedoet. Met windkracht 8 schuin op kop, is het zaterdagochtend afzien op de bijna 9 kilometer lange Oosterscheldekering.

Sommige deelnemers slingeren over het parcours. Anderen gaan als een rechte streep op hun doel af. Zoals titelverdediger Teun Sweere uit Zevenbergen. De Brabander baalt zichtbaar als hij in het tussenklassement van plek twee naar drie schuift. "Het was spannend tot het laatste moment. Helaas kwam ik dit jaar net wat tekort."

Toch blijft hij lachen. "Het is toch een geweldig evenement. Typisch Hollands. Met een oude Gazelle fiets zonder versnellingen tegen de wind in beuken. Wie heeft dat vroeger niet gedaan?" Emiel Engel uit Wemeldinge kan de tijd dat hij als scholier van Wemeldinge naar Goes fietste nog goed voor de geest halen. Bijna altijd wind tegen.

Een fanatieke fietser is hij niet. "Het is als een geintje begonnen. Collega's daagden mij uit. Zeiden dat ik toch niet zou gaan. Vandaag bewijs ik het tegendeel. Want als je een grote mond hebt, moet je het ook waarmaken. Een ding weet ik zeker: het gaat enorm zwaar worden want ik heb een paar jaar niet gefietst."

De eerste kilometers bieden de pijlers nog beschutting. De verandert halverwege bij het Topshuis als de wind vrij spel krijgt. Hier is het afzien. Hier komt het aan op brute kracht. De oude Gazelles piepen en kraken onder het geweld van sommige deelnemers. Gezandstraald en met het snot voor de ogen komt de finishlijn in zicht. Max de Jong uit Giessenburg heeft daar slechts 18.16 minuten voor nodig. De langzaamste deelnemer ruim 43 minuten. Naast een individuele race, was er ook nog een krachtmeting tussen 25 teams van vier. Ook deze verslaggever heeft een poging gedaan en eindigde met een tijd van 19.03 minuten als zesde.

Meer berichten