Logo de-bevelander.nl


“Onze kinderen zijn ook heel gelukkig met hun leven in Zuid Spanje”, zegt Riët Oving dankbaar. “Ze vallen lekker op met hun blonde haar en hun lengte tussen al die Spanjaardjes.” FOTO'S: Archief Riët Oving
“Onze kinderen zijn ook heel gelukkig met hun leven in Zuid Spanje”, zegt Riët Oving dankbaar. “Ze vallen lekker op met hun blonde haar en hun lengte tussen al die Spanjaardjes.” FOTO'S: Archief Riët Oving (Foto: )

'We waren er nog nooit geweest...'

Riët Oving ontmoette haar partner Jacco in Seventy Seven in Middelburg. "Toen ik hem de eerste keer zag zitten, daar op die barkruk, dacht ik dat ik met een exotische Joegoslaaf te maken had. Hij heeft namelijk donker haar en een heel on-Hollandse uitstraling", steekt ze van wal.

"Toen we met elkaar in gesprek raakten en ik hoorde dat hij een echte Zeeuwse boer was uit Koudekerke, was dat in eerste instantie toch wel een beetje teleurstellend. Maar deze Zeeuw was toch echt te leuk om niet beter te leren kennen", lacht Riët. Dat was dan ook precies wat het tweetal deed. Ze leerden elkaar beter kennen en ontdekten samen dat de een de doener en de ander de denker was. "Al jaren was ik in mijn hoofd bezig met het starten van een Bed en Breakfast, schildersatelier of boerderijtje in de buurt van Middelburg", licht Riet toe. "Toen ik Jacco ontmoette werden de plannen in mijn hoofd concreter en samen gingen we echt stappen maken. De eerste wilde plannen met prachtige opknapboerderijtjes vielen als snel in duigen. Het was gewoonweg veel te duur. Dus naar de stad, kleinere panden bekeken, grotere panden en zelfs een woonboot. Maar het eurekagevoel was er niet. Of was er wel, maar het was dan toch niet haalbaar, de investering was te groot of er was te weinig winst te behalen. Moegestreden gingen we op vakantie bij een Zeeuwse boer in Frankrijk met een camping en een agrarisch bedrijf. Daar ontstond weer een sprankje hoop. Waarom deden we niet zoals hij? Het idee ontstond om eens verder te kijken, want de wereld is tenslotte groter dan Zeeland alleen. Uiteindelijk viel de keus op Zuid Spanje. We waren er nog nooit geweest, maar hadden gehoord dat de mensen daar zo vriendelijk waren, de witte dorpen zo mooi en dat de zon er altijd schijnt. Voor ons genoeg redenen om op ontdekking te gaan. Thuisgekomen begonnen we een zoektocht op internet naar locaties die te huur waren. Kopen was geen optie, want aan vertrekkende Nederlanders lenen de Nederlandse banken niet en aan Nederlandse immigranten lenen de Spaanse banken ook niet. We hadden er drie gevonden en die zijn we in een weekend in oktober allemaal gaan bezoeken. Voor de kerst was de kogel door de kerk. Jacco moest zijn baan snel opzeggen en ik had op dat moment geen werk. Toen zijn we vertrokken in een gammel volkswagenbusje met een boedelwagen vol spullen, twee katten en een hond en een vijf maanden oude baby in de buik. Ja, het was een kijkcijferkanon geworden voor het televisieprogramma 'Ik vertrek'.

"We wonen hier in een uniek en authentiek stukje Spanje. Het is echt waar dat het leven hier een stuk relaxter is en een veel lager tempo heeft. Heerlijke gewoonte vinden we dat warme middageten en daarna even lekker een siësta… Als het werk en de kinderen het tenminste toelaten. Ook zo fijn dat de mensen niet gelijk op de toeter van de auto hangen als je midden op de weg stopt om even een praatje te maken met iemand die voorbij loopt. Daar verbaas ik me nog steeds over maar dat gebeurt hier de hele tijd. En de mensen zijn echt zo vriendelijk en behulpzaam als dat men van tevoren tegen ons zei. Zo worden onze verdwaalde gasten regelmatig door de dorpelingen naar ons toegebracht of zelfs onder politiebegeleiding afgeleverd. Echt super grappig!

Na drie jaar begonnen er problemen te ontstaan met de Spaanse verhuurder die steeds ernstigere vormen aan gingen nemen. Op advies van onze advocaat (de verhuurder had inmiddels een rechtzaak tegen ons aangespannen), moesten we zo snel mogelijk het pand verlaten. Maar de verhuurder had inmiddels wel onze borg van 6 maanden huur()!! opgegeten!

En waar gingen we dan naartoe? En waar gingen we dan onze gasten onderbrengen? Want de reserveringen liepen nog wel steeds door en dat ging ook allemaal net echt goed lopen. Een paniekerige periode met vele bezichtigingen brak aan. We probeerden alles en belden ook gewoon ergens aan om te vragen of ze hun pand wilden verhuren aan ons. Daardoor kennen we de regio nu wel nog beter! Door lieve mensen uit het drop zijn we toen geholpen aan het pand waar we nu ook alweer het vierde seizoen draaien. En uiteindelijk is dat hele drama alleen maar ten goede gekomen aan onze situatie en aan die van de gasten.

Op de oude locatie hadden we niet echt een eigen huis en leefden we met onze kinderen tussen de gasten. Dat was toen niet meer dan normaal maar toen we op onze nieuwe locatie een eigen huisje hadden was ik toch zo ongelooflijk blij met een eigen plek, een echte eettafel, een keuken en een bank! En hier hebben we een heerlijk ruim zwembad met veel schaduw onder de eeuwenoude eiken. Op de andere plek hadden we een afdakje gemaakt waar we dan met zijn allen hutjemutje onder zaten op de hele hete dagen. De andere plek had ook geen stroomaansluiting, dus alles ging met zonneenergie en een generator. De hele dag was Jacco druk bezig met het kijken op de batterijen of ze nog wel vol genoeg zaten en of we de ochtend wel zouden halen. De gasten konden beter geen fohn gebruiken en je telefoon en camera opladen? Het liefst overdag! We waren bereikbaar via een lange slingerende onverharde weg en sommige gasten vonden deze weg zo eng, dat ze zeiden niet meer terug naar boven te rijden tot de laatste dag van hun verblijf. En nu hebben we ook een onverharde weg, maar dat is maar een klein eindje en alleen maar rechtdoor, zonder haarspeldbochten en afgronden en je zit zo op de doorgaande wegen voor leuke uitstapjes in de omgeving!

Dus vele, vele verbeteringen!

En sinds twee weken hebben we zelfs een nieuwe locatie erbij! Wat een feest is dat. Een prachtig luxe landhuis, uniek gelegen op een heuvel met prachtig uitzicht op de rivier dat we aan groepen gaan verhuren. Dus heb je iets te vieren, je verjaardag, huwelijksjubileum, pensionering of misschien wel je trouwerij, dan moet je echt even contact opnemen! We zijn hard bezig aan een nieuwe website en aan een video.

Onze kinderen zijn ook heel gelukkig met hun leven in Zuid Spanje. Ze vallen lekker op met hun blonde haar en hun lengte tussen al die Spanjaardjes. Steken overal met kop en schouder bovenuit. Maar toch voelen ze zich niet anders en doen ze gewoon mee met alles wat van hen verwacht wordt. Het schoolsysteem is hier nog heel traditioneel en er is weinig ruimte voor het individu. Wel is er veel discipline, eerbied voor de leraren, respect voor medeleerlingen en die dingen zijn mij ook heel veel waard. En die discipline is er overigens ook voor de ouders. Zo hoef je hier in Spanje geen 5 minuten te laat aan te komen om je kind naar school te brengen, want dan moet je wachten tot 12 uur. Dus dan laat je het wel uit je hoofd om te laat te komen! Ook moet je als ouder (tante, buurvrouw, opa), zelf naar school toe komen om je kind een schone broek te komen geven als ze een ongelukje hebben. En hier gaan ze al met 3 jaar naar school! Met onze oudste was het vaak raak en kon moeilijk haar plas ophouden, dus daar gingen we weer in de auto met schone kleren voor een schone broek. Of we belden de Spaanse oma (abuela), die had ook altijd een setje in huis voor dit soort ongelukjes.

Ook zoiets anders is, als er iemand jarig is in de klas. Feestmuts wordt gemaakt en dikke chocoladtaarten worden naar school gebracht, eventueel aangevuld met zakken snoep en chips. Dat is tegenwoordig toch echt ondenkbaar in NL met alle verantwoord versierde mandarijntjes enzo.

Voor de vakantie hebben de twee oudsten hun rapporten gekregen en wat schetst onze verbazing, ze zijn gewoon de beste van de klas! En dat zit echt niet in de genen... De juf van onze oudste heeft ook wel eens gezegd dat onze dochter het gelukkigste kind van de school is. Is dat geen groot compliment!? Ze doen het beide gewoon supergoed en daar zijn we ook heel heel trots op. Onze jongste is 2 en gaat vanaf september voorzichtig wennen in de Spaanse creche (de Guarderia). Ik ben benieuwd wat dat gaat worden, want daar zit toch iets anders bloed in. ;-)

Als Zeeuwen hebben we het Zeewse knop bakblik naar Spanje meegenomen en daarin maakt Jacco de Spaanse flan die we als desert op het menu voor de gasten zetten. Ook maakten we 1 keer per week Zeewse bolussen bij het ontbijt en een van onze gasten zei eens dat hij toch echt de lekkerste bolus bij ons in Spanje had gegeten! Wat een groot compliment. Helaas is het meel nu op, dus wel moeten weer eens inslaan bij de Molen van Biggekerke.

Hier in Spanje probeert Jacco de uitspraak van zuinige Zeeuw te ontkrachten door steevast een glaasje sherry van de streek weg te geven en ze goed vol te schenken. Hij zegt dan ook vaak lachend, als een Zeeuw wat weggeeft, moet je dat nooit afslaan! Zo grappen en grollen we hier wat af en het zou leuk zijn als we jou hier ook een keer mogen ontmoeten en je glas lekker vol mogen schenken.

Tijdens onze emigratiereis naar Spanje, namen we op het onverharde weggetje een verkeerde afslag. We kwamen bij een oud verlaten oogend huisje tussen de olijfbomen terecht. Opeens kwamen er vele Spanjaarden het huisje uitrennen die wild gebarend gingen aanwijzen hoe we met het busje met aanhanger tussen de olijfbomen moesten keren om weer op het goede pad uit te komen... En of we zin hadden in cerveza en tapas. Dit was een ontmoeting die zo had moeten zijn. Wat een warme familie! Ze hebben ons helemaal omarmt en zijn een echte surrogaat opa en oma geworden voor onze kinderen. Wat hebben deze mensen ons ontzettend veel geholpen, met het vinden van een gynacoloog, het regelen van de vele papieren, helpen bij de Bed en Breakfast, zorgen voor heel veel gezellige Spaanse feestjes waar de gasten zo ontzettend welkom zijn, oppassen op de kinderen, etc, etc. Midden in de nacht kunnen we ze bellen. Net als onze echte familie. Dit contact is super belangrijk voor ons geweest en dat heeft wel aan bijgedragen dat we hier nog steeds zijn. Zulk soort mensen heb je nodig in het buitenland en dat maakt een helehoop goed maar toch blijf je wel dingen missen.

Jacco mist vooral de Filet American, frikandellen, bitterballen en kroketten. Ik mis meer het heerlijke fietsen in Zeeland en die leuke kleine evenementen en op dit moment mis ik heel erg mijn vriendinnetjes in Nederland. Ik ben pas een weekendje weer terug in Nederland geweest, zonder man en kinderen en dat had ik ook echt even nodig. Heerlijk even weer naar het Zeeuwse strand en de Zeeuwse geuren, naar mijn familie en vriendinnetjes, naar de bioscoop en naar de sauna! Wat genoot ik ervan om weer even lekker Nederlands te kunnen praten. Want ook al zijn we de Spaanse taal best machtig inmiddels, een makkelijk kletsje, een grapje of een serieus gesprek blijft voor mij moeilijk omdat het gewoonweg mijn moedertaal niet is.

Daarom ben ik ook zo blij dat we van die gezellige gasten mogen ontvangen en daarom willen we jullie als Zeeuwen ook graag verwelkomen in ons groene wonder (Maravilla Verde). Dus kom gezellig langs, boek minimaal vijf nachtjes en krijg het eerste diner cadeau.

Meer berichten




Shopbox