Elodie aan het strand met een heuse 'Zeeuwse vlag-badhanddoek', een afscheidscadeautje van haar PZC-collega's.
Elodie aan het strand met een heuse 'Zeeuwse vlag-badhanddoek', een afscheidscadeautje van haar PZC-collega's.

Hagelwitte stranden en azuurblauwe zeeën

Kent u 'm nog? De rubriek Wereldzeeuwen? Hij is weer terug van weggeweest. Vanaf nu plaatsen we weer regelmatig een verhaal van een Zeeuw die voor kortere of langere tijd de Zeeuwse klei heeft verruild voor het buitenland. We trappen de rubriek af met Elodie Kint, geboren en getogen in Heikant, een klein dorpje vlakbij Hulst.

door Rachel van Westen

Elodie werkte als verslaggever voor de PZC, maar toen het einde van haar contract in zicht kwam en haar relatie ook uitging, realiseerde ze zich dat dit een perfect moment zou zijn om iets anders te gaan doen. "Ik zat er al jaren over te dromen om ooit op Curaçao te wonen. Begin 2017 was ik alleen op reis geweest door Australië en ontmoette daar een heleboel mensen die hun droom leefden; een jongen die duikinstructeur was geweest op Bali, Thailand en in Australië, een meisje dat als stadsgids in Barcelona werkte, iemand die al anderhalf jaar non-stop aan het reis was en enkel werkte voor het hoognodige geld. Dát zijn de inspirerende verhalen. En als zij het kunnen, dan kan ik het ook."

Ze voegde de daad bij het woord en vertrok naar Curaçao. Het eiland was niet helemaal onbekend voor haar, want vijf jaar geleden liep ze hier ruim drie maanden stage. "De reden dat ik dat toen wilde, was voornamelijk het mooie weer", licht ze toe. "Zo'n leven op een tropisch eiland met hagelwitte stranden en azuurblauwe zeeën? Dat leek me wel wat."

Maar tijdens haar stageperiode leerde ze ook de keerzijde van Curaçao kennen. "Het verschil tussen arm en rijk is hier groot, het is een heel andere cultuur, waarbij criminaliteit en geweld 'normaal' zijn. Ik heb zelf niets naars meegemaakt, als ik de zwerver die ons strijkijzer had gestolen buiten beschouwing laat. Maar ik kende wel andere stagiairs die voor hun huis waren overvallen. Ik was toen nog maar achttien en voelde me door die verhalen niet zo veilig. Daardoor vond ik het ook wel weer prima om terug naar Nederland te gaan. Pas later besefte ik hoe fijn het leven op Curaçao is. Hoe ongehaast mensen hier leven. Spontaan bedenken wat je gaat doen. De komende zes weekenden niet volgepland hebben. Genieten van de kleine dingen. Lekker wat gaan drinken of eten met vrienden en natuurlijk de happy hours op het strand. Dat begon ik te missen en daarom besloot ik terug te gaan. Ik denk dat ik het nog wel even volhoud op Curaçao. Ik ben gestopt met het leven te plannen. Waarom zou ik mezelf een deadline opleggen om weer naar huis te gaan, als daar geen specifieke reden voor is? Wanneer ik hier wegga en wat ik daarna ga doen hangt helemaal af van wie of wat er op mijn pad komt."

Het voelt als vakantie

"Eigenlijk voel me pas sinds een paar jaar echt een Zeeuw. Ik was meer gericht op België en Brabant. Daar kon ik binnen een kortere tijd in grotere steden staan. En als ik naar Goes of Middelburg wilde, moest ik ook nog eens tol betalen… Tot ik bij de PZC aan de slag ging, leerde ik de provincie eigenlijk pas echt kennen. Ik sjeesde heel Zeeland door. Van Zierikzee tot Breskens. Daarna ben ik Zeeland ook pas echt gaan waarderen. De rust en de ruimte." Ten opzichte van Zeeland is er op Curaçao relatief gezien veel criminaliteit; overvallen, autodiefstallen, schietpartijen. Maar je hebt hier ook minder ballen omhoog te houden, omdat er minder verwachtingen zijn. Mensen doen waar ze zin in hebben en dat is allemaal prima. Qua arbeidsvoorwaarden ben ik er een stuk op achteruit gegaan, maar daar tegenover staat wel dat elk uurtje vrije tijd dat ik heb, nu een beetje voelt als vakantie. En tot nu toe is dat het helemaal waard!"

Wil je de avonturen van Elodie volgen? Ga naar elodit.nl

Ben jij of ken jij een Zeeuw die (tijdelijk) in het buitenland woont? Tip de redactie via redactie.bevelander@persgroep.nl

Meer berichten




Shopbox