Logo de-bevelander.nl


Sandra Burgers is schrijfster van gedichten en creatieve teksten. Hier poseert ze bij een van haar werken: Verliefd slaat ze een arm om Kattendijke heen.  'Zo mooi als jij' zegt de Schelde 'is er geen' FOTO: CARRIE FREDERIKS
Sandra Burgers is schrijfster van gedichten en creatieve teksten. Hier poseert ze bij een van haar werken: Verliefd slaat ze een arm om Kattendijke heen. 'Zo mooi als jij' zegt de Schelde 'is er geen' FOTO: CARRIE FREDERIKS (Foto: Carrie Frederiks)

Het Oosterscheldegevoel...

Sandra Burgers is schrijfster van gedichten en creatieve teksten. Ze toont die het liefst in de openbare ruimte. Dus waren daar vorig jaar ineens twee gedichten langs de Oosterschelde: één bij Wemeldinge en één bij Kattendijke.

KATTENDIJKE - "Lekker ruikt het hè? Echt naar de zee," zeg-roept Sandra Burgers nog voor ze goed en wel het voormalige havenplateau bij Kattendijke heeft betreden.

Zilt

Het is opkomend water, maar een metersbrede rand knotswier steekt nog boven de waterlijn uit en geeft zijn weeïgzilte geur prijs. Een koppeltje steenlopers haalt er, op zoek naar iets lekkers, het onderste boven terwijl een drieteenstrandloper aandachtig toekijkt. "Sinds ik mijn boekje 'Ongewerveld' in 2009 heb uitgebracht, ben ik een soort officiële dichteres en aanvankelijk las ik mijn werk voor in de geijkte dichterskringen," introduceert Burgers zichzelf.

Spannend

Met wapperende haren en zittend op de stenen rand waarop ze haar gedicht heeft gekalkt, vertelt Sandra dat ze al vrij snel daarna ontdekte dat ze het leuker vond om beeldend met haar teksten bezig te zijn. "Spannend," vindt ze ook. Omdat het buiten is en eigenlijk niet mag. "Maar belangrijker is het dat het publiek ermee in aanraking komt, in plaats van dat je ze naar je toe moet harken en er tien man in een zaaltje zit," vertelt ze.

Zeekant

Na haar verhuizing van Vlissingen naar Wemeldinge moest ze op zoek naar een plek waar ze haar ei kwijt kon en dan trekt het haar meer om aan de zeekant te werken dan in de polder. "Ik houd gewoon van de zee. Je kunt er vissen, in de verte staren en zo lekker langs de waterlijn rommelen. Ik zoek dan naar plekjes voor een stukje tekst maar ook naar van die Pipi Langkous-achtige dingen." Even is het stil maar dan vervolgt ze: "Dat is ook een metafoor voor het leven. Zo zou het eigenlijk moeten zijn. Als iets mooi is, neem je het mee en is het een leuke plek dan maak je het de jouwe. Door er een gedicht neer te kalken of zoals een hond tegen een paaltje piest: Hier was ik."

Behalve langs de Oude Zeedijk staat er ook een gedicht bij het Scheldsstrandje van Wemeldinge. "Dat heb ik op de trap aangebracht waarlangs je je fiets omhoog moet duwen. Je moet de tekst haast wel lezen. Dat is weer die confrontatie. Je hebt de tekst bij het beeld: Je ziet het; je voelt het; je ruikt het en je leest het. Dan is het af. Ik vind dat een leuke manier om mijn teksten te delen. Zo'n gedicht in de natuur geeft dynamiek maar ik wil het beeld niet verstoren, niet uit balans halen. Daar werk ik echt aan."

Reageer als eerste
Meer berichten